INFO BANNER

ΤΑ "ΠΑΡΑΛΙΑΚΑ" ΠΙΟ ΕΛΚΥΣΤΙΚΑ ΣΥΝΤΟΜΑ! ΝΕΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΟΗΓΗΣΗ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ Ο,ΤΙ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΕΤΑ! ΟΙ ΝΕΕΣ ΣΤΗΛΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ!

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Συνέντευξη του Αστέρη Νάτσιου στα "Παραλιακά": "Αγαπώ τα πειράματα στη δουλειά μου"

Αστέρης Νάτσιος: "Αγαπώ τα πειράματα στη δουλειά μου"

Το καλό με το θέατρο είναι ότι γνωρίζεις ανθρώπους που συνήθως έχουν κάτι να πουν. Όχι για τον εαυτό τους αλλά για αυτά που συμβαίνουν και στην εποχή μας, αυτά που συμβαίνουν μέσα μας ή ακόμη αυτά που παρακολουθούμε σε άλλους. Όταν όμως ένας νέος καλλιτέχνης έρχεται και μας μιλάει για μία άλλη εποχή, μέσα από την παράσταση που ανεβάζει, εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε από τον συναντήσουμε προσωπικά και να τον ρωτήσουμε για το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» που ρίχνει αυλαία αυτό το Σάββατο στο Χορόδεντρο. Ο λόγος φυσικά για τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Αστέρη Νάτσιο. Απολαύστε! 

Είστε ένας από τους δύο σκηνοθέτες της παράστασης "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη". Μιλήστε μας για το έργο... 

Πρόκειται για τις βιογραφίες δύο ανθρώπων που έζησαν την περίοδο των ανταλλαγών πληθυσμού λίγο μετά τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ο Αλκης Πετσάς από την Κωνσταντινούπολη και η Ρόζα από την Σμύρνη. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια σε συνδυασμό με τον ξεριζωμό από την πατρίδα τους, την φτώχεια, τις κακουχίες, την έλλειψη αγάπης και αρκετές άλλες παράμετροι που αναπόφευκτα καθόρισαν τις ζωές και τις πράξεις τους. Τι ρόλο έπαιξε στα μπλοκαρισμένα συναισθήματα τους ένας μαέστρος και πως τελικά επέδρασε ο έρωτας μέσα τους καταλυτικά. Ενα εγκωμιαστικό ταξίδι μιας αγάπης, με αφετηρία δυο αλησμόνητες πατρίδες και τερματικό σταθμό μια προσφυγική πόλη, αυτή της Θεσσαλονίκης μέχρι τις αρχές του '40. Οι ήχοι του ελαφρού και του ρεμπέτικου τραγουδιού ακροβατούν πλάι πλάι με τα βήματα του τάνγκο, σε μια εποχή που κατάφερε να συγκεράσει το ρομαντισμό με την αλητεία. 

Πώς ενώνονται οι δύο παράλληλες ιστορίες, της Ρόζας και του Άλκη επί σκηνής; 

Δύο παράλληλες ζωές με κοινές συνιστώσες την προσφυγιά και τον υπόκοσμο. Ο υπόκοσμος λοιπόν είναι το κοινό σημείο που τέμνει τις δύο ιστορίες. Αυτοί οι άνθρωποι κοιτάχτηκαν και απλώς ερωτεύτηκαν, ενώ δεν πίστευαν ότι μπορούσαν να φέρουν τόσο καθάρια συναισθήματα για έναν άλλον. Από εκείνη την στιγμή και έπειτα δεν ήταν ποτέ ξανά οι ίδιοι. Οι συγκεκριμένες σκηνές αποτυπώνονται μέσω τραγουδιών και κυρίως χορογραφιών, μιας και οι λέξεις είναι ανίκανες να ‘’φωτογραφίσουν’ τέτοιου είδους συναιθήματα. 

Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου το ελαφρό λαϊκό τραγούδι συναντά το ρεμπέτικο. Πώς προέκυψε η ιδέα του συγκεκριμένου είδους μουσικής; 

Από την πλευρά του Αλκη Πετσά, το ρεμπέτικο ήταν κομμάτι της καθημερινότητας του, άλλωστε ήταν ένας από τους γνωστότερους ρεμπέτες ως προς την στάση ζωής του, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε συλλέξει. Από την άλλη η Ρόζα, μια ιερόδουλη, γνωστή για το κάλλος της, ήταν κατά βάθος μια αρτίστα που λάτρευε να χορεύει και να τραγουδά. Η εποχή εκείνη μουσικά, έχει αυτά τα χαρακτηριστικά είδη, μόνο που εμείς προσθέσαμε τους ήχους του τάνγκο το οποίο και κυριαρχεί χορογραφικά. 
Σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε με την Ιωάννα Τάλμπη. Μιλήστε μας για την εμπειρία του να σκηνοθετείτε και να πρωταγωνιστείτε με τον ίδιο άνθρωπο. 

Είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο. Δεν ήταν δύσκολο στην συγκεκριμένη περίπτωση μιας και εκτός από την χρόνια συνεργασία στη σκηνή και στις αίθουσες διδασκαλίας, μας συνδέει και μια δυνατή φιλία με παρόμοιες απόψεις και κοινά γούστα. Θα ήθελα να προσθέσω πως είναι μια δουλειά, καθαρά ομαδική, μιας κι ο ένας συμπληρώνει- καθοδηγεί- διευθύνει επί σκηνής τον άλλον, συμπεριλαμβανομένου και του μουσικού μας, Αργύρη Παπαδόπουλου, ο οποίος συν τοις άλλοις στο συγκεκριμένο έργο εμφανίζεται σε ρόλο έκπληξη. 

Μεταξύ άλλων είστε και ο χορογράφος της μουσικοθεατρικής παράστασης. Συνήθως τι είναι αυτό που σας εμπνέει όταν δημιουργείτε χορογραφίες επί σκηνής; 

Η μουσική σε συνδυασμό με το σώμα του συναδέλφου είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής μου και αποτελούν τα δύο βασικά υλικά δημιουργίας. 

Βλέπουμε ότι συνεργάζεστε με τον αδερφό σας, ο οποίος είναι ο ενδυματολόγος της παράστασης. Πώς είναι να σας "ντύνει" για μία παράσταση ο μικρότερός σας αδερφός; Το συνηθίζει και στη καθημερινή σας ζωή; 

Δε φαίνεται πολύ μικρότερος (αστειεύομαι…). Προσπαθεί ο δόλιος να μου φτιάξει το στυλ αλλά είμαι ανεπίδεκτος. Δε με νοιάζει και τόσο πολύ η ενδυμασία μου και κάποιες δύσκολες μέρες δε με αφορά και καθόλου. Ακούω βέβαια διάφορα ‘’εγκωμιαστικά’’ σχόλια για την εμφάνισή μου και είναι η κύρια πηγή για τα πειράγματά του τα οποία λατρεύω. Ναι, λατρεύω να με κοροϊδεύει ο αδερφός μου. 

Σας συνηθίσαμε να σκηνοθετείτε κυρίως δικές σας διασκευές. Με ποιο κριτήριο αποφασίσατε να συμμετέχετε σε μία παράσταση που είναι γραμμένη από κάποιον τρίτο; 

Από πλευράς συνθηκών δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη μιας και όπως σας είπα με τα παιδιά είμαστε φίλοι. Από καλλιτεχνικής απόψεως τώρα, αποτέλεσε πρόκληση να υποδυθώ ένα μάγκα της εποχής εκείνης, έναν ρεμπέτη του ‘30 που συν τοις άλλοις ζητήθηκε να τραγουδώ κιόλας το συγκεκριμένο είδος. Δεν έχω ξανατραγουδήσει ρεμπέτικα, δεν είμαι τραγουδιστής, δεν έχω υποδυθεί ποτέ έναν μαχαιροβγάλτη και -παρότι λατρεύω τη μουσική της εποχής εκείνης- δεν έχω ξανασχοληθεί με εκείνες τις δεκαετίες. Ολα αυτά με έκαναν να θέλω να δοκιμαστώ. Αγαπώ τα πειράματα στη δουλειά μου και εμπιστεύομαι την Ιωάννα Τάλμπη καθώς και το μουσικό μας Αργύρη Παπαδόπουλο, οπότε το πείραμα έχει βάση μια ασφαλή μέθοδο απόπειρας. 

Φέτος σας συναντάμε στο Χορόδεντρο. Θα υπάρξει μελλοντικά κάποια παράσταση όπου θα συμμετέχουν τα παιδιά στα οποία διδάσκετε; 

Στο Χορόδεντρο διδάσκω πρώτη χρονιά στη θεατρική ομάδα του εργαστηρίου και γρήγορα αποφάσισα να επιλέξω ένα έργο υψηλών απαιτήσεων μιας και το υλικό είναι δυνατό (παρότι αρχάριοι) και από την άλλη ο Στέργιος Κυρίνας (ο διευθυντής του εργαστηρίου) αγαπάει τις προκλήσεις στην τέχνη και δείχνει ενδιαφέρον για κάθε ευαίσθητο θέμα της κοινωνίας μας. Είχα πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία στο συγκεκριμένο εργαστήρι λοιπόν, πράγμα που ώθησε να καταλήξω στο ‘’ Αν αργήσω, κοιμήσου’’ του Ακή Δήμου. 

Μιλήστε μας για τα μελλοντικά σας σχέδια εάν φυσικά δεν είναι πολύ νωρίς για μία τέτοια ερώτηση! 

Τα άμεσα μελλοντικά: Σκηνοθετώ την παράσταση του τμήματος Υποκριτικής Θεάτρου και Κινηματογράφου του ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ. Τέλη Μαΐου σκηνοθετώ την παιδική παράσταση ''Κωμοδύσσεια'' της παιδικής θεατρικής ομάδας της σχολής ''All Star dance'' στο θέατρο Σοφούλη. Αρχές Ιουνίου σκηνοθετώ το ''Αν αργήσω κοιμήσου'' του Ακη Δήμου, με τη θεατρική ομάδα Mima De Silva στο Χορόδεντρο. Για του χρόνου δεν έχω σχεδιάσει τίποτα. Θα το κάνω μέσα στο καλοκαίρι. 

Σας ευχαριστώ πολύ! 

Εγώ σας ευχαριστώ για τις ερωτήσεις και τη φιλοξενία. 

Γιάννης Κόκκου

Δεν υπάρχουν σχόλια: