INFO BANNER

ΤΑ "ΠΑΡΑΛΙΑΚΑ" ΠΙΟ ΕΛΚΥΣΤΙΚΑ ΣΥΝΤΟΜΑ! ΝΕΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΟΗΓΗΣΗ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ Ο,ΤΙ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΕΤΑ!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 5

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ...
Αυτές τις ώρες, που επικρατεί μια φαινομενική ησυχία, εσύ αναστατώνεις και πάλι το μυαλό μου! Ποιος θα μπορούσε πέρσι τέτοια εποχή να φανταστεί, ότι θα σε γνώριζα; Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά! Η συνάντηση με έναν κοινό φίλο έμελλε να ταράξει τα στάσιμα νερά της ζωής μου! Σε κοίταξα με νόημα από τη πρώτη στιγμή, λες και κατά βάθος ήξερα τι θα επακολουθήσει. Το καθαρό σου βλέμμα και το μοναδικό σου χαμόγελο έδωσαν τη σιωπηρή κατάφαση να σε διεκδικήσω. Δεν ήμουν πλεονέκτης! Ένα ψήγμα του εαυτού σου μου αρκούσε, ώστε να πάρω όλη εκείνη την ενέργεια, που χρειαζόμουν, για να αρπάξω ξανά τη ζωή στα χέρια μου και να ζήσω έντονα το κάθε δευτερόλεπτο. Ποτέ μου δεν ένιωσα τέτοια ψυχική σύνδεση! Θυμάσαι τι λέγαμε; “Είμαστε αδελφές ψυχές”! Δεν ήταν λόγια του αέρα. Το αισθανόμασταν βαθιά μέσα μας και το συνειδητοποιούσαμε ολοένα και περισσότερο, όσο βλεπόμασταν και συζητούσαμε επί παντός επιστητού. Πολλές φορές, μάλιστα, προλάβαινε ο ένας τη σκέψη του άλλου, σα να είχαμε αποστηθίσει ένα κείμενο και ερχόταν η σειρά να πούμε την ατάκα μας! Συχνά ξεστομίζαμε την ίδια λέξη ταυτόχρονα, εκπέμποντας στο ίδιο μήκος κύματος. Γελούσαμε και λέγαμε κοροϊδευτικά να πιάσουμε κόκκινο, για να μη μαλώσουμε! Τίποτα δε μας προϊδέαζε για τη ρήξη, που θα διέλυε σα λαίλαπα τη σχέση μας! Θεωρούσαμε κάτι τέτοιο σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, καμιά φορά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή και απάνθρωπη και από το χειρότερο εφιάλτη μας! Μια συνεχής απειλή για όλες τις σχέσεις είναι η ρουτίνα, η μονοτονία. Τι ειρωνεία! Αυτή δε μας έβλαψε ποτέ, ούτε καν μας άγγιξε. Κάθε μας λεπτό ήταν τόσο ξεχωριστό, που ακόμα και σήμερα μπορώ να σου απαριθμήσω ό,τι κάναμε και είπαμε με φοβερή λεπτομέρεια κι ας μην έχω φωτογραφική μνήμη. Μπορούσαμε να περάσουμε ώρες ατέλειωτες και να μη χορταίνουμε ο ένας τον άλλο. Δεν ήταν ανάγκη να βγούμε έξω. Περνούσαμε καταπληκτικά παντού και πάντα, ακόμα και μέσα στα λίγα τετραγωνικά του σπιτιού μου. Μια βόλτα, μια ταινία, ένα γεύμα ή ένα ποτό μετατρέπονταν σε όαση χαλάρωσης και για τους δύο, γιατί τα κάναμε μαζί! Δεν ήταν απαραίτητη η σεξουαλική μας επαφή. Αισθανόμασταν την πληρότητα και την ευλογία του να έχουμε ο ένας τον άλλο. Η αγκαλιά σου ήταν το απόλυτο καταφύγιο, το χάδι σου βάλσαμο σε κάθε πόνο. Παρόλα αυτά, όσες φορές βρεθήκαμε μαζί στο ίδιο κρεβάτι κάνοντας έρωτα, κάθε σκίρτημα του κορμιού μας μεταφραζόταν στην απόλυτη ηδονή και την απόλαυση. Τότε περνούσαμε σε μια άλλη διάσταση και δεν ανησυχούσαμε για τίποτα! Είχαμε γίνει ένα σώμα, μια ψυχή και νιώθαμε πανίσχυροι να αντιμετωπίσουμε κάθε δυσκολία της πεζής καθημερινότητας. Και ξαφνικά; Όλα χάθηκαν! Εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας από τη μια μέρα στην άλλη! Τι έφταιξε; Τι μας συνέβη; Δυστυχώς, δε βρήκα την απάντηση μέχρι τώρα κι ας με θεωρούν κάποιοι έξυπνο! Όσο περισσότερο προσπαθώ να εξηγήσω την τραγική μας κατάληξη, τόσο περισσότερο πέφτω σε αντιφάσεις. Είναι δυνατό να αποσυντονίστηκα σε τέτοιο βαθμό, ώστε η κρίση μου να θόλωσε και να σε ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα; Μπορεί! Τίποτα δεν αποκλείεται σ'αυτό τον ψεύτικο κόσμο! Λες να ήταν η σχέση μας ένα όμορφο όνειρο, που το διαδέχεται η ωμή πραγματικότητα, τώρα που ξύπνησα; Κι όμως, ήταν όλα τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά. Πάντως, επιβεβαιώνεται η ρήση, ότι όλα τα ωραία πράγματα διαρκούν λίγο, ενώ και ο στίχος γνωστού λαϊκού τραγουδιού “ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο” βρήκε μάλλον την απόλυτη εφαρμογή του στην περίπτωσή μας! Μου λείπεις! Αισθάνομαι μισός! Προσπαθώ να γεμίσω την ώρα μου με ανούσιες και μη ασχολίες, με παρέες, με αποδράσεις του σώματος, αλλά όχι και του μυαλού, αφού αυτό πολιορκείται από τη σκέψη σου! Μου λείπει και η ακαταστασία σου! Τι να το κάνω το τέλεια τακτοποιημένο σπίτι μου; Μακάρι να ήσουν εδώ κι ας συμμάζευα μετά με τις ώρες τα αποτσίγαρά σου, ας έπλενα τα ποτήρια σου, ας καθάριζα το μπάνιο μου! Ζω ή καλύτερα φυτοζωώ στο αποστειρωμένο μου περιβάλλον, μέσα σε μια νεκρική σιγή, που διακόπτεται μόνο από τον ήχο του κλιματιστικού ή τους θορύβους των γειτόνων ένεκα της κακιάς ηχομόνωσης της οικοδομής. Ξέρεις κάτι; Αυτή τη στιγμή πίνω, για να σε ξεχάσω και αφελώς προσπαθώ να διαγράψω όλο όσα ζήσαμε μαζί, γιατί βάζουν πολύ ψηλά τον πήχη σε όσα θα ήθελα να ζήσω στο μέλλον και ίσως έτσι κινδυνεύω να γίνω ουτοπικός! Σε τελική ανάλυση, γιατί να απαρνηθώ ό,τι βιώσαμε μαζί; Ας είμαι ευτυχισμένος, που το χάρηκα όσο κι αν κράτησε! Το τηλέφωνο χτυπάει, αλλά δεν είσαι εσύ! Είναι η κολλητή μου, η Άννη. Είναι η μόνη μου παρηγοριά και ανακούφιση αυτές τις δύσκολες ώρες, ο ψυχολόγος και το στήριγμά μου. Κάνε μου μια τελευταία χάρη: μη με ξεχάσεις ποτέ! Στο κάτω-κάτω ένα κομμάτι του εαυτού μας το έχουμε πλέον εξ αδιαιρέτου! Εξάλλου, πού ξέρεις; Μπορεί κάποτε να ξανασυναντηθούμε υπό καλύτερες συνθήκες! Μέχρι τότε να προσέχεις! Καληνύχτα, αγάπη μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια: